emir

adj. imperatival, imperative, jussive
--------
n. order, command, word of command, word, direction, imperative, Amir, ameer, behest, bidding, charge, commandment, decree, dictate, dictation, disposal, disposition, emir, fiat, mandate, precept, prescription, ukase
* * *
1. behest
2. command
3. commandment
4. edict
5. enjoinment
6. fiat
7. injunction
8. instructions
9. decree (n.)
10. mandate (n.)

order, command, bidding, decree buyruk, komut

emir, prince, chief, leader, ruler, commander.

[T emir, Az ämr, from Ar] : order, command

a. order, command, bidding, decree * buyruk, komut emir almak to receive orders emir eri ask. orderly, batman İİ. emir subayı adjutant emir vermek to order, to command emre amade at sb's service, at one's disposal emre itaatsizlik noncompliance emre ödenecek payable to order emrinde olmak to be at sb's disposal emrinde at sb's service emrine girmek to enter into sb's service emrine vermek to put under one's order Emriniz olur Your wish is my command res./şak. a. emir, amir

Türkçe - İngilizce sözlüğünde Türkçe emir kelimesinin İngilizce manası nedir? Türkçe dilindeki emir kelimesinin İngilizce dilindeki manasını yukarıda okuyabilirsiniz. emir diğer dillerde anlamlarına aşağıdan ulaşabilirsiniz.