imperative

adj. zorunlu, mecburi, gerekli, emreden, buyurucu, emir belirten, emir
————————
n. emir, zorunluluk, emir kipi
* * *
zorunlu
* * *
[im\'perətiv]
1. noun, adjective
1) (used of verbs that are expressing a command: In the sentence `Come here!\', `come\' is an imperative (verb).) emir kipi
2) (absolutely necessary: It is imperative that we take immediate action to reduce pollution.) zorunlu, şart
2. noun
In `Sit down!\' the verb is in the imperative.) zorunlu şart

zorunlu

/im'perıtiv/ s. zorunlu, gerekli, şart ¤ a. dilb. emir, buyruk imperative mood emir kipi imperative order kesin emir imperative sentence emir cümlesi imperative statement biliş. eylemsel deyim, zorunlu deyim imperative verb emir bildiren fiil, emir fiili

İngilizce - Türkçe sözlüğünde İngilizce imperative kelimesinin Türkçe manası nedir? İngilizce dilindeki imperative kelimesinin Türkçe dilindeki manasını yukarıda okuyabilirsiniz. imperative diğer dillerde anlamlarına aşağıdan ulaşabilirsiniz.